درخت پير و تنها

پای برهنه خواهم امد , تا بگویی بهر چیستی

   از ته دل می گویم , عاشق کیستی؟

این جاده را میروم می دانم که انتهایی ندارد

پس دنبال گمگشته ی خود می گردم

تا ان را برای همیشه به دست اورم

صدایی به گوشم می رسد صدای چیست؟

خود هم نمی دانم,  با خود گفتم صدا را دنبال کنم

ندایی گفت : با این صدا به جایی نمی رسی ؟!؟!؟!

به ان صدا توجهی نکردم ساعاتی به دنبالش گشتم

صدایی شنیدم که از لانه ای بیرون می امد

نزدیک تر رفتم

بلبلی را دیدم که او نیزاز عشق خود به غم نشسته

دیدم او نیز مثل من است

خواستم با او هم صحبت شوم

اما نمی دانستم که چگونه شروع کنم

با یک سوال شروع کردم جوابش را شنیدم

از دوری عشقش برایم گفت

از لحظه های شادی و غم

خواستم ان را به هوای خود رها کنم

اما دلم طاقت نیاورد پیش او ماندم

تا با هم به دنبال گمکشته و عشق خود بگردیم

در ان بیابان شروع به رفتن کردیم

دیگر بلبل عشق دوم من شده بود

اما نه صدایی نه رد پایی نه غذایی هیچ چیز پیدا نکردیم

چه برسد به عشق خود,  بلبل داشت جان می داد

تنها چیزی که برایم مانده بود چند قطره ای اب بود

به بلبل دادم اما برایش کافی نبود

بلبل برای به دست اوردن عشق خود جانش از دست داد

به خدای خود گفتم ایا تقدیر من این است؟

به جرم کدام گناه !!! عشق دوم من نیز از دنیا برفت

دیگر من مانده بودم و خاطراتم و عشق اولم که به دنبال او می گشتم

دیگر نایی نداشتم روی شن ها دراز کشیدم

دیدم روحم نیز از من دور می شود

که ناگاه از خواب پریدم

                                                                                                  این قطعه شعر از خودم بود

۱/۷/۸۷

تو كلاس هفت روز هفته می نويسمت رو تخته

                               تويه كوچه و خيابون  دنبالت می يا م فراوون

تو  كتابای  رياضی  تو به هيچكس نمی بازی

                                 ماه رو پلك تو می خوابه بی اجازه ات نمی تابه

آسمون  تا ا ز تو گفته  ترسيد ه از پا  بيفته

                              به تو می رسم  می مونم  نمی دونم  چی بخونم

مژه هات شبای يلدا ماه تو چشمای تو پيدا

                          گلا  فرش  قدماتن  كهكشونا  زير  پاتن

رويه  آسمون  نگينی  اشتباهی  رو زمينی

                             تو رو هركس  نشناخته همه ی هستيشو  باخته

قلب پاكت اورسته واسه ماه نور می فرسته

                               هر چی خوبه تو همونی تو خودِ رنگين كمونی

اگرم تموم شه جونم هميشه باهات می مونم

                              تو فقط  مالِ  خودم باش  لحظه ی تولدم  باش

دلم گرفته

نگو گذشته از ما نگو از من گذشتی         نگو دلت  گرفته از اينکه پام نشستی

 تقديرم  اينه  که  تو  پيشم  نمونی            نگو باز ميتونی تو بی من بمونی

                        بنويس واسه من دلت از چی شکست ؟

                      واسه چی تو چشات رنگ غصه نشست ؟

بنويس واسه من دلت از چی بريد ؟      بگو کی تو چشمات رنگ گريه کشيد ؟

                       بنويس واسه من بنويس که دلت تنگ شده

                                     طاقت گريه نيست

هيچکس ويرانيم را حس نکرد       وسعت تنهائيم را حس نکرد

 در ميان  خنده هاي  تلخ  من       گريه  پنهانيم  را حس  نکرد

در هجوم لحظه های بی کسی           درد بی کس ماندنم را حس نکرد

آن که با آغاز من مانوس بود              لحظه  پايانيم  را حس نکرد

 سلام.

                                           ـ شمـــا؟!...

                                    بجــــا نیاوردید؟!

منم ، همـــــان که ترا ... بجــــا نیاوردید؟!

همان که عاشقتان ... همان که می دانید

مـــــرا شما سارا ! ... بجــــــــا نیاوردید؟!

منـــم  ، همـــان که برات بوده دارا "یت "

بگـــــو ترا بخــــــدا ... بجـــــــا نیاوردید؟!

همــــان که دفتـــــر کهنه مشقهایت بود

تو را به یک دنیـــــــا ... بجــــــا نیاوردید؟

نگـــو که من شــــده ام مزاحمت اکنون

ـ مــــزاحمی آقـــــــا !... بجـــــا نیاوردید

نگــــو مـــــدام که ماه بیست تر ساله !

ـ کسی شبیه مـــرا  بجـــــا نیاوردید ...

دو کبوتر با هم هر دو هم لانه هم پر گشودند به صحرای بزرگ

شاد تا دامن  دشت  لحظه ای  چند  گذشت ای خدا لحظه ی

شادی چه کم است روی  هر شاخه نشستند و پریدند ناگه از  

سینه ی کوه بانگ تیری به همه دشت نشست دو کبوتر باهم

بال در بال به خون  غلتیدند دیده در دیده ی هم یک صدا نالیدند

هر دو  در خون خفتند ای خدا  لحظه ی  شادی  چه کم  است

زندگی دشت غم است چه توان کرد در این دشت غریب غم و

شادی با هم است ای خدا لحظه ی شادی چه کم است .